Waarom geloof ik niet in toeval? Al een tijdje loop ik met de stelling dat toeval niet bestaat. Maar waarom loop ik met dit gevoel? Waardoor komt het dat ik niet geloof dat sommige dingen ‘zomaar’ gebeuren?
Gebeuren bepaalde dingen met een reden? Ligt voor iedereen al vast wat er in hun leven gaat gebeuren? Ik denk niet dat het mogelijk is om achter die laatste vraag te komen. Maar ik geloof niet dat alles al vanaf het begin vast ligt.
Ik denk dat ik geloof dat dingen gebeuren door bepaalde keuzes die een persoon maakt. Dat er een soort ketting ontstaat van gebeurtenissen, die telkens weer leidt tot nieuwe gebeurtenissen. Gebeurtenissen die mensen verbazen, en die dan gedefinieerd worden als ‘toevallig’.
Een groot deel van de reden waarom ik niet in toeval geloof, zijn dingen als déjà vu’s, voorgevoelen en de vraag ‘wat nou als?’.
Bij voorgevoelen bijvoorbeeld, heel vaak overkomt het mij (of dit bij anderen ook zo is wil ik ook onderzoeken) dat wanneer ik denk dat ik een persoon al een tijdje niet heb gesproken of gezien, ik die persoon dezelfde week vaak nog tegenkom.
Ik weet nog niet precies wat ik hieraan wil onderzoeken en hoe, maar het lijkt me erg interessant om proberen te vinden naar antwoorden op de vragen die ik heb.
(Mijn blog: ithom.tumblr.com)
